Er schuilt een verborgen parel in een ingesloten land dat al te lang over het hoofd werd gezien en overschaduwd door zijn grotere en welvarendere buren. Die parel is Mongolië – het land van kasjmier. Mongolië levert 48% van de wereldwijde kasjmierproductie en groeit daarmee snel uit tot een erkende speler op het wereldtoneel.
Het Land van Kasjmier
De geiten van Mongolië zijn werkelijk uniek. Door het barre Siberische klimaat hebben zij een dichte ondervacht ontwikkeld met de langste en dunste wolvezelstranden die op aarde te vinden zijn. Deze "koningsvacht" levert het zachtste en meest hoogwaardige kasjmier. Wat de Mongoolse geiten nog kostbaarder maakt, zijn de vier van nature voorkomende kleuren die men in één enkel gebied kan aantreffen.
Het belang van kasjmier is het duidelijkst zichtbaar op het Mongoolse platteland. Omdat een groot deel van de bevolking nomadisch leeft, vormt kasjmier een bron van inkomsten en werkgelegenheid voor meer dan een derde van de nationale bevolking en goed voor 90% van het totale huishoudelijk inkomen. Deze afhankelijkheid van kasjmier is te verklaren door het koude en droge klimaat van Mongolië, dat weinig geschikt is voor landbouw. Bij gebrek aan andere hulpbronnen op het platteland is het vee het meest waardevolle bezit geworden. Voor deze nomadische families speelt hun dagelijks bestaan een cruciale rol in het bewaren van tradities die eeuwenlang van generatie op generatie zijn doorgegeven. Tegenwoordig worden herders steeds afhankelijker van de kasjmierindustrie. Het verlies van deze bestaansbron zou voor duizenden families onvoorstelbare en verwoestende gevolgen hebben.
Naast het financiële inkomen heeft kasjmier een cruciale rol gespeeld in de opleiding van herders en het bieden van kansen om deel te nemen aan de hedendaagse zakenwereld. GOBI is een van de zeldzame bedrijven die herders de keuze geven om tussenpersonen uit te schakelen die een deel van hun winst zouden opstrijken. Om mogelijke uitbuiting door grote kasjmiermerken te voorkomen, hebben zij ook de vrijheid om rechtstreeks te onderhandelen met kopers, zodat zij hun stem kunnen laten horen en hun eigen prijs kunnen bepalen – een luxe die velen op het platteland zich niet kunnen veroorloven.
Zelfs stadsbewoners erkennen de toewijding en het harde werk van hun nomadische tijdgenoten. Voor hen is het meer dan een stuk luxueuze kleding; het is een identiteit waar de Mongolen bijzonder trots op zijn.
