Przez stulecia naturalne współistnienie pasterza i zwierzęcia kształtowało wartości, tradycje i kulturę Mongołów. Dziś stało się stylem życia, który podkreśla znaczenie naturalnego cyklu, w którym każdy żywy organizm współdziała z innymi i jest od nich zależny, aby ostatecznie przetrwać. Istnieją nawet historyczne przekazy o mądrości związanej z życiem w harmonii z naturą, a także legendy opowiadające o górach, rzekach i innych elementach przyrody.
Dziś ponad jedna trzecia mieszkańców Mongolii nadal praktykuje nomadyzm - podziwiany styl życia, który od wczesnej epoki brązu pozostał stosunkowo niezmieniony.
Kim zatem jest nomada?
Nomadą można nazwać osobę, która regularnie przemieszcza się z miejsca na miejsce. Dla mongolskich pasterzy nomadów domem może być niemal każde miejsce na rozległych stepach Mongolii, gdzie wędrują wraz ze swoim stadem, ponieważ większość ziemi pozostaje otwarta i nieprzypisana do żadnej osoby.
Jak się przemieszczają?
Na mongolskiej prowincji przez setki kilometrów w żadnym kierunku nie widać ani jednego ogrodzenia. Rozciąga się tam nieprzerwane morze stepów, pustyń, lasów, gór, długich rzek i dziewiczych jezior. Utwardzonych dróg jest bardzo niewiele, a linii elektrycznych jeszcze mniej.
Rzadko spędzając w jednym miejscu więcej niż kilka tygodni i musząc przemieszczać się przez trudny, bezlitosny teren, mongolscy pasterze podróżują konno, zabierając tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Wraz ze stadami zabierają przenośny dom zwany „gerem” (lub jurtą w języku tureckim) - pozostałość po domach dawnych pasterzy nomadów. Podróżują powoli i po prostu cieszą się życiem po drodze.
Dlaczego się przemieszczają?
Aby zrozumieć, dlaczego mongolscy pasterze prowadzą nomadyczny styl życia, trzeba zrozumieć, jak bardzo polegają na pięciu gatunkach zwierząt niezbędnych do ich przetrwania: jakach, owcach, kozach, wielbłądach i koniach.
Mongolia ma jedne z najcięższych zim na świecie. W kraju, gdzie temperatura może spaść do -40oC, mięso stanowi ważną część nomadycznej diety. Pomaga im zgromadzić siły do walki z zimnem i daje energię potrzebną do przetrwania długich okresów w surowej dziczy. Dodatkowo mleko tych zwierząt jest wykorzystywane do ręcznego przygotowywania tradycyjnych produktów, takich jak jogurt, masło, ser, herbata mleczna, fermentowane mleko i inne słodkości.
Ich styl życia opiera się również na skórach i sierści zwierząt. Kaszmir z kóz i wełna owcza są prasowane na filc, z którego powstają ubrania, posłania i schronienia; konie, wielbłądy i jaki służą jako środek transportu; włosy i kości wykorzystuje się do wykonywania instrumentów muzycznych i zabawek; a nawet wysuszony obornik służy jako opał do przygotowywania jedzenia i ogrzewania domów. Mówiąc krótko, nic się nie marnuje.
W rezultacie ich przetrwanie jest nierozerwalnie związane ze zwierzętami tworzącymi ich stado. Dlatego mongolscy pasterze nomadzi czynią troskę o swoje zwierzęta gospodarskie głównym celem życia. Do tego stopnia, że poprzez przenoszenie i relokowanie swoich domostw kilka razy w roku nomadyzm stał się ważną częścią ich kultury.
Jak dbają o swoje stada?
Z powodu gwałtownych zmian warunków pogodowych w Mongolii pasterze nomadzi korzystają z tak zwanej „królewskiej wiedzy” - odwiecznej mądrości przekazywanej z pokolenia na pokolenie, która zapewnia przetrwanie ich stad. Wiedza ta jest tak istotna, że bez niej zarówno pasterzom, jak i zwierzętom może grozić niebezpieczeństwo.
Na przykład, jeśli pasterze przeniosą stado na górskie pastwiska przed nadejściem zimy, zwierzętom zabraknie wody. Jeśli zbyt wcześnie w sezonie zaczną ręcznie wyczesywać kozy i owce, zwierzęta mogą umrzeć z powodu hipotermii. A bez zwierząt gospodarskich pasterze mogą stracić całe źródło utrzymania.
Co więcej, buduje to między nimi relację opartą na wzajemnym zrozumieniu. Sam akt wypasu jest pięknym tańcem ludzi i zwierząt. Mongolscy pasterze wypracowali wyjątkowy sposób komunikowania się z pięcioma gatunkami zwierząt. Odkryli, że każde zwierzę inaczej reaguje na różne dźwięki. Na przykład zauważyli, że konie lepiej reagują na łagodne „chu-chu”, a krowy na bardziej stanowcze „huch-huch”. Dzięki tym dźwiękom pasterze mogą z łatwością prowadzić i zaganiać swoje zwierzęta, gdy nadchodzi czas przeniesienia się na inne pastwiska.
Czy nomadyczny styl życia przetrwa?
Łatwo byłoby uznać Mongolię za kraj nieco zatrzymany w przeszłości i staroświecki, ale nie byłoby to trafne. Mongolscy nomadzi wybierają życie w zgodzie z ziemią, ponieważ jest to po prostu sposób życia, który ich zdaniem ma prawdziwą wartość i daje siłę ich duchowi. Dla nich niezwykła jest myśl o hodowaniu zwierząt za ogrodzeniami i w zagrodach, ponieważ niemal nie do pomyślenia jest oddzielanie ich od naturalnego środowiska.
Widzimy, że ten nomadyczny styl życia trwa nadal, a marki takie jak GOBI Kaszmir są nierozerwalnie związane z tradycyjnym nomadycznym stylem życia. Jako autentyczna mongolska marka kaszmirowa odgrywamy swoją rolę jako wieloletni producent, którego kozy kaszmirowe są hodowane i ręcznie wyczesywane przez samych pasterzy nomadów. Dlatego przy każdym zakupie naszego w pełni identyfikowalnego kaszmiru doceniamy naszych klientów, których wsparcie pozwala nam pozostawać blisko kultury i stylu życia naszych pasterzy oraz ziemi, z której pochodzi nasz kaszmir.
