Kaszmir jest jednym z najbardziej poszukiwanych włókien na świecie. Jego delikatne włoski są miększe, lżejsze i pięć razy lepiej izolujące niż jakiekolwiek inne wełny. Luksusowy sweter może kosztować nawet 500 dolarów. Niektórzy producenci sięgają po kaszmir niższej jakości lub stosują inne techniki przetwarzania, by obniżyć cenę gotowego produktu. Mimo to pozostaje on dwukrotnie droższy od innych wyrobów wełnianych.
Zdarzają się również przypadki, gdy kaszmir nie jest stuprocentowo czysty, lecz mieszany z innymi rodzajami włosów — jakiem, owcą, wielbłądem, a nawet szczurem. Na świecie nie ma drugiego takiego materiału jak kaszmir, z którego można stworzyć niemal wszystko: od swetrów i płaszczy po dywany, dzięki jego wyjątkowym właściwościom.
Kaszmir jest naturalnie odnawialnym surowcem — włókna są wyczesywane od kozy w sezonie linienia, tuż po surowej mongolskiej zimie, bez wyrządzania zwierzęciu jakiejkolwiek szkody, co czyni go potencjalnie zrównoważoną gałęzią przemysłu.
Kaszmir — luksusowy materiał miękki jak obłok, lekki i zwiewny. Pozyskiwany od kozy kaszmirskiej, włókno to jest trzy razy lepszym izolatorem niż wełna owcza. Wyczesuje się je od spodu ciała kozy w całkowicie naturalnym procesie wiosną, gdy zwierzęta zaczynają gubić zimowe futro. Pasterze z wielopokoleniowym doświadczeniem wyczesują włókno ręcznie, by chronić kozy przed przegrzaniem i zapobiegać chorobom pasożytniczym, takim jak kleszcze i wszy. Jest to najbardziej zrównoważony i humanitarny sposób pozyskiwania kaszmiru. Dla kóz to niemal jak relaksujący masaż. Kaszmir jest niezwykle lekki i komfortowy — ogrzewa w chłodzie i chłodzi w upale. Mimo że włókno jest bardzo delikatne, przy odpowiedniej pielęgnacji może służyć przez całe życie.
Kaszmir jest jedynym włóknem o bardzo wąskiej średnicy, co nadaje mu wyjątkową miękkość w dotyku. Aby chronić termin „kaszmir", rząd Stanów Zjednoczonych wprowadził ustawę o etykietowaniu wełny, która stanowi, że włókno może być nazywane kaszmirem tylko wówczas, gdy jego średnica wynosi 19 mikronów lub mniej. Niektóre regiony Mongolii produkują kaszmir o średnicy zaledwie 13–14 mikronów. Oznacza to, że jest to najdelikatniejsze i najdroższe włókno — innymi słowy tak zwane Khaan Shirhegt, „Włókno-Król", wyróżniające się najwyższą jakością spośród wszystkich innych.
Jest to znormalizowane włókno kaszmirowe, klasyfikowane w czterech zmikronizowanych kategoriach włókien: mikron, długie, tłuste i mieszanki. Kaszmir przetworzony najwyższej jakości jest klasyfikowany jako „Khaan shirkhegt", I, II i III. Projekt Green Gold zainicjowany przez Szwajcarską Agencję ds. Rozwoju i Współpracy zaktualizował standard kaszmiru i rozszerzył go o kategorię „Khaan shirkhegt", uzyskując zatwierdzenie po konsultacjach z badaczami branżowymi, naukowcami i odpowiednimi specjalistami. Najlepszymi rasami okazały się te, które potrafiły przetrwać surową suszę i dzud przy minimalnym zapotrzebowaniu na paszę, mimo stosunkowo niskiej wydajności.
Biały, beżowy, ciepły szary i brązowy — to cztery naturalne kolory kaszmiru, co czyni Mongolię krajem oferującym najszerszą paletę barw. Co więcej, Mongolia zyskuje coraz większe uznanie na rynku międzynarodowym zarówno pod względem jakości, jak i zrównoważonego rozwoju.
Pasterze wolą pozyskiwać jasnokolorowy kaszmir, kierując się potrzebami rynku i atrakcyjną ceną za jasne włókna. Włókno-Król doskonale nadaje się nie tylko do wytwarzania luksusowej odzieży, ale również do ograniczania nadmiernej liczby zwierząt hodowlanych, która powoduje nadmierne wypasanie i pustynnienie. Promowanie ras wysokiej klasy ma na celu poprawę jakości włókna bez zmniejszania plonu. Łącząc siły w różnych spółdzielczych NGO, pasterze zaczęli stosować bardziej naukowe podejście, zdobywając umiejętności niezbędne do zrównoważonego zarządzania pastwiskami i przygotowywania włókien najwyższej jakości. Krótko mówiąc, Mongołowie planują i podejmują działania, by mongolski kaszmir był uznawany na arenie międzynarodowej za włókno o „szlachetnej" jakości.
